Wednesday, October 27, 2010

Back Pain ခါးေကာင္းေမာင္းသန္ၾကေစ

ခ်င္းတြင္းျမစ္ထဲကို အေနာက္ဖက္ကေနစီးဝင္တဲ့ ယမားက ႏွစ္ခုရွိတယ္။ ယမားဆိုတာက ေႏြဆိုရင္ ေရမရွိတဲ့ေခ်ာင္းေပါ့။ လူၾကီးသူမေတြက ေရမရွိတဲ့ေခ်ာင္း၊ ႏွာေခါင္းႏွစ္ ဘာျဖစ္ေစ-ညာျဖစ္ေစ ေျပာေလ့ရွိတာေပါ့။ အဲ မိုးမ်ားရြာလိုက္ရင္ တေခၚေလာက္သာ က်ယ္တဲ့ယမားကို ကန္႔လန္႔ျဖတ္မကူးေလနဲ႔။ ဘယ္ေလာက္သန္တဲ့ ႏြားျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္ေလာက္ျမန္တဲ့ လူျဖစ္ျဖစ္ မလြတ္ေရးခ် မလြတ္။

ေတာင္ယမားကမ္းေပၚက ရြာေသးေသးေလးမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမြးခဲ့ပါတယ္။ ယမားေခ်ာင္းေဘးမို႔ ေရကလည္းေကာင္း၊ ေျမအမ်ိဳးအစားက်ျပန္ေတာ့ တနယ္ေျမမလို႔ေခၚတယ္။ မဲျပီးေစးေနတာမ်ိဳး။ ပဲ-ေျပာင္း-ႏွမ္း-ဝါ စိုက္ခ်င္ရာစိုက္ အထြက္ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မိုးရြာျပီဆိုတာနဲ႔ ကားမေျပာနဲ႔၊ လွည္းဘီးေတာင္ မလည္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ တေအာင့္ေနတခါ လွည္းဘီးကရြံ႕ကို ျခစ္ျပစ္ပါမွ ခရီးဆက္ႏိုင္မယ္။ ေခ်ာင္းစပ္-ေခ်ာင္းထဲမွာ ခရမ္းခ်ဥ္၊ ၾကက္သြန္ စိုက္လို႔ေကာင္း။ အုန္းဆိုတာ သားသမီးအေမြေပးရင္ စာရင္းဝင္တယ္။ ယမားႏွစ္ခုၾကားေနရာေတြမွာ ေနာက္ေခတ္ေရာက္လာေတာ့ ကုလားပဲနဲ႔ဂ်ံဳကို ေျပာင္းစိုက္ၾကတာ ေကာင္းသလားမေမးနဲ႔။

ဒီလိုဆိုလိုက္ေတာ့ ဒီအေကာင္ၾကီးရင္ စိုက္ပ်ိဳးေရးသမားျဖစ္မယ္ ထင္ႏိုင္ေလာက္ပါရဲ႕။ ျဖစ္ေတာ့မလို႔ဘဲ။ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ အမွတ္ေပးစနစ္အသစ္နဲ႔ညားခဲ့တယ္။ ေနာက္လူေတြ သိမွာမဟုတ္ဘူး။ ေနာက္လူေတြၾကံဳတာေတြလဲ ေရွ႕လူေတြလဲ မသိပါဘူးေလ။ ဘူဘူခ်င္း လုပ္လိုက္ရဦးမယ္။ အဲဒီေခတ္ ဆယ္တန္းေအာင္ခ်ိန္မွာ ေရြးရသဗ်။ ၾကိဳက္တာ တခုတည္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ တန္ရာနဲ႔ၾကိဳက္ရာ ႏွစ္ခုလံုး ေရြးရတာ။ ေက်ာင္းဆက္တက္ဘို႕ ေဆး-စက္မႈ၊ ဘာညာေပါ့။ သံုးမ်ိဳးေရြးရမယ္ဆိုလို႔ ကြ်န္ေတာ္က တတိယဦးစားေပးမွာ စိုက္ပ်ိဳးေရးေရြးခဲ့တယ္ေလ။ ေစာစာကေရးသလို ေတာသူေတာင္သားမ်ိဳးရိုးအရေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ မႏၲေလးမွာသင္ႏိုင္မဲ့ေက်ာင္းေတြမို႔သာ ေရြးခဲ့တာပါ။

ငါးႏွစ္သားကေန ေမြးရပ္ကခြါသြားလိုက္တာ အလုပ္အကိုင္ရျပီး၊ အေတာ္ၾကာမွ ကိုယ့္ျမိဳ႕ကိုယ္နယ္ကို ျပန္လာရေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဝါေတြမစိုက္ၾကေတာ့လို႔ ဝါစက္ၾကီးက မလည္ႏိုင္တာေတာင္ အေတာ္ၾကျပီတဲ့။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕အုပ္စုအဖို႕ အေတာ္အသံုးၾကတာသြားေတြ႕ရတယ္။ ဝါလွမ္းတဲ့ အုတ္ခံုၾကီးေပါ့။ 87’ x 36’ တင္းနစ္ကစားကြင္းလုပ္ဘို႕ အံကိုက္ပဲ။ စတိတ္တူးတံုးကအတူေန ငယ္သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ကို အင္ဂ်င္နီယာဘဝနဲ႔ျပန္ဆံုၾကေရာ။ တေယာက္က ဝါလွမ္းတဲ့အုတ္ခံုကို ပုလဲ(အိုးပင္) ကစားကြင္း လုပ္လိုက္တယ္။

ကစားရတာေတာ့ေကာင္းပါရဲ႕ တရက္ၾကေတာ့ ကစားရင္ ေဘာလံုးကိုရိုက္ဖို႕ၾကိဳးစားတာ ကိုယ္ေအာက္ပိုင္းက မေရြ႕ႏိုင္ဘဲ အထက္ပိုင္းက ဆတ္ကနည္းလႈပ္ေတာ့ ခါးနာပါေလေရာ။ အေတာ္ကို ခံရသဗ်။ ခါးနာတဲ့လူေတြက အမ်ားသား၊ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔နာတတ္တာ။ ေယာက်္ား-မိန္းမ မေရြးဘူး။ အရြယ္က လူလတ္ပိုင္းျဖစ္တတ္ၾကတယ္။ စာရင္း မွတ္ေလ့လာသူမ်ားက လူ ငါးေယာက္မွာ ေလးေယာက္က ျဖစ္ဖူးသတဲ့။ ဒါေပတဲ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ သာမန္ကာရွန္ကာနဲ႔ ေပ်ာက္ပါတယ္။ နည္းနည္းနားျပီး၊ အကိုက္ေပ်ာက္ေဆးေလး ဘာေလးေသာက္ ေပ်ာက္တာမ်ိဳး မဆိုးလွပါဘူး။ အဲလိုကံေကာင္းသူ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ၾကာျပီ။ နာျပီ။ တခါျဖစ္ဖူးရင္ ထပ္ထပ္လည္းျဖစ္တတ္ေသးတယ္။

အကိုက္အခဲေပ်ာက္ေဆးဆိုတာ ပဲေလွာ္လို၊ အိမ္တိုင္းမွာရွိ၊ လူတိုင္းလဲစားေလ့ရွိတယ္။ ဗမာျပည္တြင္းမွာ (ဘတ္စ္ပရို)၊ အရင္က (ေအပီစီ)၊ နည္းနည္းပ်င္းတာလိုခ်င္ရင္ (အနာဂ်က္ဆင္)၊ အခုေနာက္ပိုင္း၊ (ဘလူဖင္)၊ (ကြန္ဘီဖလင္)၊ နာမည္ေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳး။ ေဆးနာမည္ဆိုတာ ကုပၼဏီေတြကေပးတဲ့နာမည္(ဘရင္း-နိမ္း)နဲ႔ ေဆးနာမည္(ဂ်နဲရစ္-နိမ္း)ဆိုတာ ႏွစ္မ်ိဳး မွတ္ဘို႕လိုတာ။ အမွန္က အကိုက္အခဲေပ်ာက္ေဆးဆိုတာက ဆိုင္ေတြမွာ ေရတြက္မကုန္ေလာက္ေအာင္ နာမည္မ်ိဳးစံုရွိေပမဲ့၊ ေဆးအမ်ိဳးအစားအေျခခံက သံုး-ေလးမ်ိဳး ေလာက္သာရွိတာပါ။ NSAID လို႔အုပ္စုနာမည္ေပးထားတာ။ (စတီရြိဳက္)မပါတဲ့ အနာေပ်ာက္ေဆးကို ေျပာတာပါ။ (စတီရြိဳက္)ဆိုတာ ေဟာ္မုန္းလိုဘဲ အာနိသင္ကျပင္း၊ ေဘးထြက္မေကာင္းက်ိဳးကလဲျပင္း၊ ပဲေလွာ္လိုမစားသင့္ဘဲ၊ ဒူးရင္းသီးလို တခါတေလမွ ေသေသျခာျခာ စားရတာမ်ိဳး။

အနာေပ်ာက္ေဆးလို႔ အလြယ္ေျပာေပမဲ့ သတၲိက သံုးမ်ိဳးေတာင္ရွိတယ္။ နာတာလဲေပ်ာက္၊ ဖ်ားတာလဲက်။ ေရာင္တာလဲေလ်ာ့လို႔ သံုးလြန္းတင္ေဆး ျဖစ္တယ္။ တကယ္ ပဲေလွာ္လို စားႏိုင္တာကေတာ့ (ပါရာစီတေမာ)။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းေနတံုးက သင္ရခ်ိန္မွာ ဒီေဆးကို အေရးမလုပ္ခဲ့ၾကဘူး။ ေက်ာင္းသားေတြသာမဟုတ္။ ေဆးစာအုပ္ေတြမွာေတာင္ ေနရာသိပ္မေပးဘူးဗ်။ အဲ ေနာက္ေတာ့ ေသြးထြက္တတ္တဲ့ေရာဂါေတြ ေခတ္စားလာတယ္မဟုတ္လား။ ဗိုက္နာေရာဂါသမားတို႕၊ ေသြးလြန္တုပ္ေကြးတို႕၊ ဟိုက-ဒီက ေသြးယိုတာတို႕ မ်ားမ်ားလာေတာ့ အကိုက္ေပ်ာက္ေဆးေတြကို တေလးတစား၊ သတိထားရာကေန တခ်ိန္က လူသိမမ်ား၊ လူသံုးနည္းခဲ့တဲ့ ကို(ပါရာ)က ေနရာရလာေတာ့တယ္။ ဗိုက္နာသူလဲ ကိစၥမရွိ။ ကေလးဆိုလဲ ေပးတာေပး။ သိပ္မမ်ားရင္ ျပီးေရာ။

အဲ ႕႕႕ ကြ်န္ေတာ့္ခါးနာမ်ိဳးက် ေတာ္ေတာ့္အနာေပ်ာက္ေဆးနဲ႔မရေတာ့ဘူး။ အျပင္းစားေတြသံုးေတာ့ သံုးႏိုင္တယ္။ ဘိန္းတမ်ိဳးမ်ိဳး ပါေနတဲ့ ေဆးမ်ိဳးေျပာတာ။ ၾကြက္သားေျပာ့ေဆးလဲ ေပးတတ္တယ္။ ေဆးရွိန္ရွိေနတံုး အနာသက္သာမယ္။ ဘယ္ေဆးမဆို ေလးနာရီ၊ ေျခာက္နာရီ စသျဖင့္ သတၲိျပၾကတယ္။ တေန႔ ႏွစ္ခါေသာက္ဆိုတာ ၁၂ နာရီသာခံလို႔ေျပာရတာ။ တလခံေဆးဆိုတာ ၾကားဘူးမွာေပါ့၊ ေလးဘက္နာေၾကာင့္ ႏွလံုးေရာဂါဆက္မျဖစ္ေအာင္ထိုးရတဲ့ (ပနယ္စလင္)ထိုးေဆး။ အဲဒါမသိေတာင္ သံုးလခံ ဆိုတာတခ်ိဳ႕က ေကာင္းေကာင္းသိမွာေပါ့။ မိသားစုစီမံကိန္း ထိုးေဆးေလ။ ဒါ့ေၾကာင့္ တေန႕ ေလးခါေသာက္ဘို႕ေပးတဲ့ေဆးကို တခါတည္း အကုန္ မေသာက္ရတာေပါ့။ ဗီတာမင္ (ဘီ) တစ္တို႔၊ ႏွစ္တို႔ဆိုတာ ၾကားဖူးမွာေပါ့။ ဘီ ၁၂ ကုန္လို႔ ဘီ ၆ ႏွစ္လံုးကို ေရာထိုးတယ္ဆိုတာေလ။ ဟာသမဟုတ္ဘူး တကယ္ျဖစ္ဖူးတာ။ ခ်င္းတြင္းနားမွာပါဘဲဗ်ာ။

ခါးနာတို႕မည္သည္ ေဆးတခုတည္းနဲ႔မရပါ။ စာအုပ္ၾကီးဖတ္ျပီးေျပာမွာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဘာမဆို ကိုယ္ေတြ႕ဆိုတာက ေမ့မရဘူး မဟုတ္ပါလား။ ခါးနာသူမ်ား အအိပ္-အေန-အထိုင္ ဤသံုးမ်ိဳး ခ်က္ပိုင္ဘို႔ လိုပါတယ္။ အိပ္ရင္ ၾကမ္းခင္းမာမာမွာ ခါးစန္႔စန္႔၊ ေခါင္းအုန္း နိမ့္နိမ့္ အိပ္ပါေလ။ ပက္လက္-ကုလားထိုင္မွာ မထိုင္ေလနဲ႔။ ဆင္းရဲသားၾကိဳက္ဗ်။ ေမြ႕ယာမသံုးနဲ႔၊ (ဒရင္း-ဘက္)မသံုးနဲ႔၊ Hammocks ဆိုတဲ့ ၾကိဳးတို႔၊ အဝတ္တို႔နဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ပုခက္အိပ္ယာမ်ိဳးနဲ႔ စတိုင္မထုတ္ေလနဲ႔။

ထိုင္ရင္ ေက်ာမွီပါရမယ္၊ ေပါင္ကအခင္းမွာကပ္ေနသလို ေနာက္ေၾကာက ေနာက္မွီမွာကပ္ေနပါေစ။ ေဆာင့္ေၾကာင့္ မထိုင္ေလနဲ႔၊ လက္တဝါးေလာက္သာ ျမင့္တဲ့ ဖင္ထိုင္ခံုမွာ ထမင္းခ်က္ရင္း၊ မီးလႈံရင္း။ အတင္းေျပာရင္း၊ သန္းရွာရင္း မထိုင္ပါနဲ႔။ တီဗြီ ၾကည့္မယ္ ဆိုပါေတာ့ ဆက္တီ-ကြတ္ရွင္ေပၚမွာ ငါးထပ္သားျပားကိုခင္းထားမွ ေကာင္းမယ္။

မနက္လင္းလို႔ မ်က္ႏွာသစ္ရင္ ျပႆနာတက္ျပီ။ ခါးမ်ား သြားေကြးလိုက္လို႔ကေတာ့ ပိုဆိုးမယ္။ မကုန္းလို႔ကလည္း ေရကဗိုက္စိုျပီ။ အဲဒီလိုအလုပ္မ်ိဳး ၾကပ္ၾကပ္သတိထားေပေရာ့။ လက္ေဆး၊ ပန္းကန္ေဆး၊ အဝတ္ေလွ်ာ္၊ ဘာမဆို ခါးကုိဆန္႔ျပီးမွ လုပ္ပါ။ တံခါးမင္းတံုး၊ ဘီရိုတံခါး၊ စာေရးစားပြဲ၊ လက္ေဆးခြက္တို႕ အားလံုးဟာ ကိုယ့္အရပ္နဲ႔ကိုက္ဘို႕လိုပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ဘဲ ေျပာင္လက္ ေခ်ာေမြ႔ ေနေအာင္ လုပ္ထားပါေစ၊ ေရႊကြပ္ထားအံုးေတာ့ အနိမ့္အျမင့္ မကိုက္တဲ့ အသံုးအေဆာင္ဟာ အေကာင္းစာရင္း မသြင္းသင့္ပါ။ ကြန္ျပဴတာမွာ ထိုင္ရင္ လက္ေကာက္ဝတ္ရိုးကိုဘဲ သတိေပးတာ မလံုေလာက္ဘူး။

စားရင္းေသာက္ရင္းေတာ့ ဒီစာဆက္မဖတ္နဲ႔ေနာ္၊ သတိေပးပါတယ္။ အိမ္သာတက္တာ စပါယ္ရွယ္မွ ျဖစ္တာကို ေရးခ်င္လို႔ပါ။ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္အိမ္သာနဲ႔ ရွင္ခန္းျဖတ္သင့္တယ္။ ဗိုလ္ဆန္ဘို႕ ဒီေနရာမွာ လိုပါတယ္။ ဒူးကို ၉ဝ ဒီဂရီသာ ေကြးဘို႕လိုတဲ့ အမ်ိဳးအစားနဲ႔သာ ခါးနာသူမ်ား ထိုက္တန္ေတာ့တယ္။ ဒါတခုကေတာ့ ဆင္းရဲသားေတြ ကံမေကာင္းျပန္ဘူးေနာ္။ ခါးမနာေအာင္သာ ဆင္ျခင္ဗ်ာ။

ခါးနာတာကို ခါးမွာအပူကပ္ရင္သက္သာႏိုင္တယ္။ ပရုပ္ပလာစတာ၊ ငရုပ္သီးပလာစတာ ဆိုတာမ်ိဳး၊ (အင္ဖရာ-ရက္) ဆိုတဲ့ မီးနီကင္တာလဲ အေထာက္အကူရပါတယ္။ (ဖီဇီယို) ေခၚတဲ့ အကူပစၥည္းေတြနဲ႔ ေလ့က်င္ခန္း လုပ္တာတို႕၊ ဖေယာင္း ကပ္ေပးတာတို႕လဲ လုပ္ရတတ္တယ္။ ကံဆိုးသူမ်ား ခါးနာလို႔ ခြဲစိတ္ကုရတာမ်ိဳးရွိတယ္။ အာရံုေၾကာထိတဲ့လူေတြမွပါ။ ေခတ္စားလာတဲ့ ကုနည္းတခုက ခါးမွာ အဂၤေတလို အစြမ္းရွိတဲ့ေဆး ထိုးတာတဲ့။

အစားမေတာ္တလုပ္၊ အသြားမေတာ္တလွမ္း။ ကစားမေတာ္ေတာ့ တလွမ္းေတာင္မလွမ္းရဘူး ျဖစ္တတ္တယ္။ စားသတိ၊ သြားသတိ၊ ကစားသတိ ရွိႏိုင္ၾကပါေစ။

Dr. တင့္ေဆြ
၁ဝ-၁၂-၂ဝဝ၈

No comments: