Wednesday, November 13, 2013

Specialist အထူးကု

ေဆးပညာဘြဲ႔ ရျပီးတဲ့ေနာက္ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕ ဘြဲ႔လြန္တက္ၾကရတယ္။ တခ်ိဳ႕ၾက တျခားႏိုင္ငံ သြားျပီးေတာင္ ဘြဲ႔ထပ္ ယူႏိုင္ၾကေသးတယ္။ သူတို႔အားလံုး အေတာ္ၾကိဳးစားၾကရတာပါ။ စာၾကိဳးစားတာ တခုထဲေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲ၊ မရရေအာင္လုပ္ယူရတဲ့ ၾကိဳးစားမႈေတြလဲပါရတာ။ ကံဆိုတာကလဲ လိုျပန္ေသးတယ္။ အားလဲက်ပါရဲ႕၊ ကိုယ္မျဖစ္ရလို႔ အမ်ားၾကီးေတာ့ စိတ္မပ်က္ပါ။ ခံစားမႈေတာ့ ရွိတာေပါ့။ ကိုယ္မျဖစ္တဲ့အခါ ေခတ္ကို ယိုးမယ္ဖြဲ႔ဘူးတယ္။

အမွန္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ ၾကိဳးစားသေလာက္ မေပါက္ႏိုင္တာ ေဆးေလာက တခုထဲေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ပညာေရးေလာက တခုလံုးလဲမကဘူး။ ပိုျပီး သိသာတာက စီးပြါးေရး လုပ္တဲ့လူေတြ။ ကုန္ကုန္ေရးရရင္ ကို္ယ့္လယ္ေလး၊ ယာေလး စိုက္ပ်ိဳးစားေသာက္သူေတြေရာ အကုန္ပါဘဲ။ ဒီေတာ့ ဘာလုပ္ၾကရသလဲ။ ဗမာလူမ်ိဳးေတြမွာ ထူးျခားတာေတြ ရွိတယ္။ အမွန္က လူမ်ိဳးတိုင္းမွာလဲ ရွိၾကတာပါဘဲ။ တူေတာ့ မတူၾကဘူးေပါ့။ ကမၻာ့သမိုင္းမွာ တခ်ိဳ႕က စစ္အင္အားအရာမွာ ေခတ္ၾကီးတေခတ္ ေျပာင္းသြားေစအာင္ စြမ္းႏိုင္ခဲ့သူေတြ ရွိခဲ့တယ္။ ယဥ္ေက်းမႈသစ္ၾကီးကို စတင္ႏိုင္သူေတြရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕က ကိုယ့္အသက္ကို စြန္႔ရဲတာမ်ိဳးကို လူမ်ိဳးေတြလိုက္ ထင္ရွားခဲ့တယ္။

ဗမာျပည္ရဲ႕ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၅ဝ ေက်ာ္က သမိုင္းကို ဆန္းစစ္ရင္ “မရွိေအာင္ လုပ္ထားတဲ့ ေခတ္ကာလ” ကို အေတာ္ၾကီး ၾကာေအာင္ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကရာတာမို႔၊ “မရွိတဲ့အထဲကေန ျဖစ္ေအာင္လုပ္တဲ့အတတ္ေတြ ထူးခြ်န္လာခဲ့တယ္။” အေဟာင္း ျပင္ရာမွာ အေကာင္းနဲ႔တူေအာင္ လုပ္တတ္တယ္။ ဟိုပစၥည္းမရွိရင္ ဒီပစၥည္းနဲ႔ တည့္ေအာင္ တန္ေအာင္ လုပ္တတ္တယ္။ ဂ်စ္ကား ဆိုပါေတာ့ ဒုတိယ-ကမာၻစစ္က ေပၚခဲ့တာ။ ေနာက္ထပ္လဲ မသြင္းဘူး။ ကေန႔အထိ သံုးျဖစ္ေနေအာင္ လုပ္ႏိုင္စြမ္း ရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို အသစ္လို ေကာင္းေနေအာင္ တစီးလံုးကို ကိုယ့္ဖါသာလုပ္ႏိုင္တယ္။ (စပ္မိလို႔ ေျပာရအံုးမယ္။ Jeep ကို ဘာ့လို ဒီနာမယ္ေပးလဲ ဆိုေတာ့ (ဂ်ီ-ပီ)၊ Government Purpose (GP) ကေန လာတာတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆရာဝန္ေတြ အသံုး General practitioner (GP) နဲ႔ မဆင္ပါလား။

ဆရာဝန္ေတြလဲ အမ်ားနည္းတူ မျဖစ္ျဖစ္တဲ့နည္း လုပ္ၾကေရာ။ ေတာရြာေတြမွာ ေရာဂါေတြက တကယ့္ (အင္မာဂ်င္စီ) ေတြ၊ (ေမဂ်ာ) ေတြ မ်ားမွမ်ား။ ေပါမွေပါ။ ေဆးရံုၾကီးေတြမွာဆို အထူးကုဆရာဝန္ၾကီးေတြ၊ မမေတြ ကိုယ္တိုင္ ကိုင္ရတာမ်ိဳးေတြ။ မမဆိုတာ ပါေမာကၡ ဆရာဝန္မၾကီးေတြကို ခ်စ္-ေၾကာက္-ရိုေသ ေခၚၾကတာပါ။ "မာမီၾကီး" လို႔ မိခင္ဂုဏ္တင္ျပီးအေခၚခံရသူကေတာ့ ၁၅-၁၂-၂ဝ၁၂ ေန႔က ၈၉ ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႔က်င္းပသြားတဲ့ မႏၱေလးထြက္ ဆရာဝန္ ၾကီးငယ္ေတြအတြက္ေတာ့ သမားေတာ္ၾကီး ေဒၚျမင္ျမင့္ခင္တေယာက္သာ ရွိေသးတယ္။

ေတာမွာ တေယာက္တည္း တာဝန္က်တဲ့ ဆရာဝန္အဖို႔ကေတာ့ ဘာအထူးကုမဆို ကိုယ္။ ေသြးစစ္ခ်င္ရင္ ေနေရာင္ ေထာင္ၾကည့္။ ဆီးစစ္ဘို႔ ကေတာ့ ပနယ္စလင္ ပုလင္းခြံထဲထည့္။ အရက္ျပန္-မီးခြက္ဟာ ရြာထဲက သံျဖဴဆရာ့ လက္ရာ၊ ေကာင္းမွေကာင္း။ အရက္ျပန္ကလဲရွားေတာ့ ေတာအရက္ ဦးေရသည္သာ အားထားရာ။ (မီသိုင္လိတ္တက္) မျဖစ္လဲ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ လွ်ပ္စစ္ဆိုတာ ေဝလာေဝး။ ခြဲဘို႔စိတ္ဘို႔ လိုသလား။ ျမိဳ႕သာမွာ ဆီစက္ပို္င္ (ဦးလွေသာင္း) က ပဲေတြ ႏွမ္းေတြကို ခြဲလူနာလာခ်ိန္က်မွ စက္လည္ေပးတဲ့အထိ ေစတနာေကာင္းတာ။ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့လူေတြက အရာရာကို ရွားေအာင္လုပ္တဲ့ ေခတ္မယ္၊ လူေတြက ေစတနာ မရွားလို႔ လူနာေတြ အက်ိဳးမ်ားရတယ္။

ထန္းေပါလွတဲ့အရပ္မွာ ထန္းေလ်ာဆိုတာ လာလိုက္မွျဖင့္ မေသရင္ ေျခသလံုးက်ိဳး၊ ေပါင္က်ိဳး။ ခါးက်ိဳး။ ေယာနယ္မွာ ထန္းေလ်ာတယ္ဆိုရင္ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္လဲ ေမးရတာ။ ျမိဳ႕သာဖက္မွာလို စီးပြါးျဖစ္ ထန္းလ်က္ခ်က္ဘို႔ ထန္းတက္တာ မဟုတ္ဘူး။ ေယာသားေတြက ထန္းေရခါးကို ထန္းပင္ေပၚ လင့္စဥ္ထိုးျပီး တက္ေသာက္ၾကတာ။ က်ျပီဆိုရင္ တေယာက္ ဘယ္ကမလဲ။ မူးအတူ က်ိဳးအတူ။

တတန္းထဲက တႏွစ္တည္းေအာင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က အဂၤလန္မွာ အရိုးအထူးကု လုပ္ေနေလရဲ႕။ ကြ်န္ေတာ္လဲ ကိုယ့္ေနရာမွာကို အရိုးကို အထူးကုရတာပါဘဲ။ အရိုးအထူးကုဆိုတာ ေပါင္ကို အေလးဆြဲတတ္ရတာ။ လူေကာင္ၾကီးရင္ အုတ္ခဲ ၄ ခဲ၊ သိပ္မၾကီးရင္ ၃ ခဲ၊ အေတာ္ဘဲ။ အုတ္ခဲေတာ့ ႏိုင္ငံျခားကမွာရတာ မဟုတ္ဘူး။ ၾကိဳးဆိုတာ ႏြားဖါးၾကိဳး အသစ္။ ဘယ္ႏွစ္ေခ်ာင္းလိုခ်င္လဲ။ ေပါင္ေအာက္နား ဒူးရိုးကို ကန္႔လန္႔ ေဖါက္ထည့္ဘို႔ သံေခ်ာင္း။ (ဆာဂ်ီကယ္-စတီးလ္) မွ လူ႔ကိုယ္ကလက္ခံတာဆိုေတာ့၊ ဘယ္ကရမလဲ။ လိုလ်င္ၾကံဆ နည္းလမ္းရ။ ဘယ္ကာလက ရွိေနလဲမသိတဲ့ ကိုယ္ဝန္ ဗိုက္တိုင္းတဲ့ ကရိယာ၊ မသံုးၾကေတာ့တာ ေတြ႔ေရာ။ ခပ္ေကြးေကြး သံေခ်ာင္းတဖက္ကို ျဖဳတ္၊ ေျဖာင့္၊ ေသြး၊ ခြ်န္၊ လိုသေလာက္ ျဖတ္။ ရေရာ့မဟုတ္လား။ အက်ိဳးက တေယာက္မကဘူးလား၊ ရတယ္။ ဗိုက္တိုင္းကရိယာတခုမွာ သံေခ်ာင္းက ႏွစ္ေခ်ာင္းပါတာ။

ေက်ာင္းမွာ သင္ရတာခ်င္း အတူတူ၊ စာေမးပြဲအမွတ္ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေက်ာင္းျပီးလို႔ ေနာက္ဆက္ျဖစ္ရတာျဖစ္ျဖစ္၊ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ မတူၾကေတာ့ဘူး။ က်ယ္ျပန္႔လွတဲ့ ေဆးပညာနယ္ပယ္ထဲက ဘာသာရပ္တခုခုကို ကြက္ျပီး သင္ယူေလ့လာလို႔ အထူးကုလုပ္ရတာကလဲ ထူးျခားခ်က္လို႔ မဆိုႏိုင္ပါ။ “ဂ်င္နရယ္လစ္” ေတြထဲက “စပယ္ရွယ္လစ္” ဆိုတာကေတာ့ နဲနဲ ထူးသလိုရွိပါတယ္။ ဘာအထူးကုမွ မျဖစ္ၾကရတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔လို အေကာင္းစားေတြအဖို႔ တာဝန္က်တဲ့ ေနရာမ်ိဳးေတြက မတူၾကျပန္ဘူး။

ေဆးရံုၾကျပန္ေတာ့ ေဆးရံုၾကီး၊ ေဆးရံုလတ္။ ေဆးရံုငယ္ေတြ မတူေသးဘူး။ ဘြဲ႔လြန္တက္ခ်င္ရင္ ေဆးရံုၾကီးကို ေရာက္ဘို႔ လိုတယ္။ ေဆးရံုလတ္ေရာက္ရင္ ကံမဆိုးဘူး။ လက္ေတြ႔နယ္မွာ ကူညီသင္ျပေပးမဲ့ ကိုယ့္အရင္ ဆရာဝန္ျဖစ္သူေတြ ရွိတာကိုး။ အဲ ့ ့ ့ေဆးရံုငယ္ေလးေတြကို တန္းေရာက္သြားမွျဖင့္၊ ေသာင္ျပင္အလႊတ္ခံရတဲ့ အေကာင္မ်ိဳး ျဖစ္ေရာ။ ေမးစရာလဲ အနားမွာမရွိ။ ဖတ္စရာ စာအုပ္ကလဲ သူမ်ားေပးလိုက္ျပီ။ အတၲာဟိ အတၲေနာ နာေထာ အစစ္။

ဝါသနာလို႔ ေျပာတာထက္ တန္ရာတန္ရာ၊ သန္ရာသန္ရာ ျဖစ္ရတယ္လို႔ဆိုတာ ပိုနီးစပ္မယ္။ သူငယ္ခ်င္း တခ်ိဳ႕က ေဆးဝါးနဲ႔ ကုရတာမွာသန္တယ္။ တခ်ိဳ႕က ခြဲတာ-စိတ္တာမွာ သန္တယ္။ တခ်ိဳ႕က “ပတ္ဘလစ္-ဟဲ့လ္သ္” ေခၚတဲ့ ေရာဂါကာကြယ္ေရး သန္တယ္။ အတူတူနဲ႔ အႏူႏူထဲက တန္ရာ၊ သန္ရာေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။ ေဆးေက်ာင္း ၇ ႏွစ္မွာ အတူတူခ်င္းေပမဲ့ ေနာက္မွာ ဘာလို႔ မတူၾကေတာ့တာလဲ။

ဗမာေတြက တိတိက်က် ေျပာမရတဲ့ ပစၥည္းကို “ဓါတ္” ဆိုျပီး ေခၚတယ္။ ဓါတ္ခဲ၊ ဓါတ္မီး၊ လိုမ်ိဳးေပါ့။ လူ႔ဘဝမွာ ေရေရရာရာ မသိဘဲ ျဖစ္လာတဲ့ အက်ိဳးတရားမ်ိဳးကို ကံေၾကာင့္လို႔ ေျပာေလ့ရွိတယ္။ ေဆးပညာမွာေတာ့ ျဖစ္ေစတတ္တဲ့ အေၾကာင္းရင္းကို ေသေသျခာျခာ မသိတာကို Primary လို႔ သံုးတယ္။ ဥပမာ ေသြးတိုး ေရာဂါမ်ိဳး။ ရွင္းမျပတတ္တာကို X လုပ္လိုက္တယ္။ ၁၈၉၅ ကေပၚခဲ့တဲ့ X-ray ဓါတ္မွန္။ ဒီေနာက္ ၁၉၆ဝ မွာစေပၚတဲ့ နာမယ္ၾကီး ကာတြန္း၊ ေနာက္ ရုပ္ရွင္ကိုလဲ X-men လုပ္တယ္။

အထူးကုမဟုတ္တဲ့ ဆရာဝန္ေတြ တဖက္ဖက္မွာ ပိုျပီး ၾကြမ္းက်င္လာတာမ်ိဳးကို ဘယ္လိုေျပာရင္ အသင့္ဆံုးျဖစ္မလဲ။ ေဆးစကားနဲ႔ ဆိုရင္ Acquired က အနီးစပ္ဆံုးလို႔ ထင္တယ္။ မိဘေတြဆီက ပါလာတာလဲ မဟုတ္။ ကံေၾကာင့္ခ်ည္းလဲ မဟုတ္။ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္ျပီး ျဖစ္ရတာမ်ိဳး။ Acquired ဆိုတာ AIDS (Acquired Immune Deficiency Syndrome) ထဲက (ေအ) ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ဆိုလိုတာ။ လုပ္လို႔ ျဖစ္ရတဲ့သေဘာလဲ ပါတယ္။ လက္ေထာက္ဆရာဝန္ကို AS (Assistant Surgeon) လို႔ေခၚတာကို ကြ်န္ေတာ္က Acquired Specialist (AS) လို႔ ရွာရွည္မိတယ္။

Dr. တင့္ေဆြ
၁၆-၁၁-ဝ၉ ကေရးသည္။

No comments: